Абэрон (спадарожнік Урана)

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Абэрон
спадарожнік Урану
Найлепшы здымак Абэрону, зроблены Вояджэр-2
Найлепшы здымак Абэрону, зроблены Вояджэр-2
Гісторыя адкрыцьця
Першаадкрывальнік Уільям Гершэль
Дата адкрыцьця 11 студзеня 1787[1]
Арбітальныя характарыстыкі
Вялікая паўвось 583 520 км[2]
Эксцэнтрысытэт 0.0014[2]
Арбітальны пэрыяд 13,463234 дня[2]
Нахіл арбіты 0,058° (да экватару Ўрану)[2]
Фізычныя характарыстыкі
Дыямэтар 1522,8 км
Плошча паверхні 7 285 000 км²
Маса 3.014 ±0.07521 кг[3]
Шчыльнасьць 1.63 ±0.05 г/см³[3]
Паскарэньне вольнага падзеньня 0,346 м/с²
Пэрыяд звароту вакол сваёй восі Сынхранізаваны з арбітальным пэрыядам
Нахіл восевага кручэньня {{{Нахіл восевага кручэньня}}}
Альбеда 0,23
Тэмпэратура паверхні 70 - 80 К (−203 - −193 °С)[4]
Атмасфэра адсутнічае

Абэрон — другі па велечыні спадарожнік Урану і дзявяты па масе сярод спадарожнікаў Сонечнай сыстэмы. Таксама вядомы пад назвай «Уран IV». Адкрыты 11 студзеня 1787 року Ўільямам Грешэлям і названы ім у гонар фантастычнага караля феяў і эльфаў з твораў Ўільяма Шэксьпіра «Сон у летнюю ноч». Спадарожнік зьяўляецца самым далёкім ад Урану, яго арбіта разьмешчана часткова па-за межамі магнітасфэры Ўрану.

Верагодна Абэрон сфармаваўся з Акрэцыйнага дыску, атуляўшага Ўран адразу пасьля ўзьнікненьня плянэты. Спадарожнік складаецца з каменю і лёду ў роўных прапорцыях, і, верагодна, дыферэнцыяваны на каменнае ядро и ледзяную мантыю. На мяжы верагодна маецца слой вадкай вады. Паверхня Абэрону цёмная з чырвоным адценьнем. Рэльеф спадарожніку фармуецца ў асноўным ударамі астэроідаў і камэт. На паверхні прысутнічаюць шмат кратэраў, дыямэтар якіх сягае 210 км². На спадарожніку маюцца сыстэмы рвоў (грабэнаў), утварыўшыхся за часамі тэктанічных працэсаў на этапе фармаваньня плянэты.

Спадарожнік Абэрон вывучаецца па здымках зробленых адзіным касьмічным апаратам «Вояджэр-2», які праляцеў побач з Уранам і яго спадарожнікамі ў студзені 1986.

Гісторыя адкрыцьця, найменьня і вывучэньня спадарожніку[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Арбіта[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Склад і ўнутранае збудаваньне[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Паверхня[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Даследаваньні Абэрону[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Абэрон у культуры[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Herschel, W. S. (1787). "An Account of the Discovery of Two Satellites Revolving Round the Georgian Planet". Philosophical Transactions of the Royal Society of London 77: 125–129. doi:10.1098/rstl.1787.0016. JSTOR 106717
  2. ^ а б в г Jet Propulsion Laboratory, California Institute of Technology.
  3. ^ а б Jacobson, R. A.; Campbell, J. K.; Taylor, A. H.; Synnott, S. P. (June 1992). "The masses of Uranus and its major satellites from Voyager tracking data and earth-based Uranian satellite data". The Astronomical Journal 103 (6): 2068–2078. Bibcode:1992AJ....103.2068J. doi:10.1086/116211
  4. ^ Grundy, W. M.; Young, L. A.; Spencer, J. R.; Johnson, R. E.; Young, E. F.; Buie, M. W. (October 2006). "Distributions of H2O and CO2 ices on Ariel, Umbriel, Titania, and Oberon from IRTF/SpeX observations". Icarus 184 (2): 543–555. arXiv:0704.1525. Bibcode:2006Icar..184..543G. doi:10.1016/j.icarus.2006.04.016